O co naprawdę chodziło w Saltburn?

• Saltburn bada motywy pożądania i obsesji, a główną fabułą jest intensywna pasja Olivera do Felixa.
• Film porusza kwestie klasowe, ale nie dostarcza znaczącego komentarza na temat podziału klasowego.
• Chociaż Saltburn ma zabawne, zwrotne zakończenie, jego przesłanie o bogatych i biednych jest problematyczne i bezpodstawne.

Saltburn to jeden z najbardziej zaskakujących filmów roku, zawierający wiele sprzecznych przekazów na temat bogactwa, obsesji i podziału klasowego – więc o co w tym wszystkim chodzi? Akcja rozgrywa się w Anglii lat 2000. Saltburn Barry Keoghan wciela się w Olivera Quicka, studenta Oksfordu z klasy średniej, Jacoba Elordiego jako obiekt jego pożądania, Felixa Cattona, rozpieszczonego bogatego dzieciaka, który zaprasza Olivera do ogromnej rodzinnej posiadłości – tytułowej Saltburn – na letnią przerwę . Oliver dostał się do Oksfordu dzięki swojej ciężkiej pracy i determinacji; Felix dostał się dzięki absurdalnemu bogactwu swojej rodziny i powiązaniom akademickim.

To drugi wysiłek scenarzystki i reżyserki Emerald Fennell, która po raz pierwszy zabłysnęła w 2020 roku swoim nagrodzonym Oscarem thrillerem Obiecująca młoda kobieta . Obiecująca młoda kobieta był bardzo jasny w swoim przesłaniu i słusznej sprawie; to krzyk bojowy przeciwko kulturze, która przymyka oko na szerzącą się mizoginię i napaść na tle seksualnym. Ale przesłanie Saltburn nie jest tak jasne. Ma wiele sprzecznych pomysłów, a jego najciekawsze zwroty akcji niosą ze sobą także najbardziej problematyczne przesłanie. Jest co rozpakowywać Saltburn – jakie jest dokładnie głębsze znaczenie tego polaryzującego filmu?

1. Geniusz Saltburn szczegółowo zapowiedział los Felixa (i prawdopodobnie to przeoczyłeś)

Saltburn jest pełne szczegółów zapowiadających największy zwrot akcji filmu, a jeden subtelny, ale błyskotliwy, wskazuje na tragiczny los Felixa.

Saltburn opowiada o pożądaniu i obsesji (czy chodzi także o miłość?)

U jej podstaw leży Saltburn bada tematy pożądania i obsesji. Oliver czuje intensywne, namiętne pragnienie Feliksa i przez cały film popada w niebezpieczną obsesję na jego punkcie. Kiedy udaje się do Saltburn, aby zamieszkać u Cattonów, jego pragnienia i obsesja rozprzestrzeniają się na posiadłość. Pragnie luksusów, które Cattonowie uważają za oczywiste – gigantycznego domu, prywatnego basenu, całodobowej obsługi itp. – i ma obsesję na punkcie ich jednoprocentowego stylu życia klasy wyższej. Możliwe jest włączenie miłości jako części tematycznej eksploracji pragnień i obsesji Saltburn z pewnością porusza temat miłości, choć nie przedstawia jej w szczególnie czystej postaci.

Już w pierwszych słowach do publiczności Oliver mówi, że wszyscy myśleli, że jest zakochany w Feliksie, ale on twierdzi, że tak nie było. Jednak to zdanie samo w sobie sugeruje, że Oliver rzeczywiście był zakochany w Feliksie – być może Oliver za bardzo protestuje. Niezależnie od tego, czy Oliver naprawdę kochał Felixa, czy nie, Saltburn tak naprawdę opowiada o obsesyjnym pragnieniu i tym, jak daleko ktoś się posunie, aby zdobyć to, czego pragnie. Ponieważ pragnienia seksualne Olivera zwracają się także ku siostrze Felixa, Venetii i jego kuzynce Farleigh – nie tylko Felixowi – a Oliver okazuje się bezduszny i zimny, możliwe, że nigdy nie kochał Felixa; po prostu pociągał go seksualnie.

Saltburn zdobył dwie nominacje do Złotego Globu: dla najlepszego aktora pierwszoplanowego dla Barry'ego Keoghana i dla najlepszej aktorki drugoplanowej dla Rosamund Pike.

Czy w Saltburn chodzi o zajęcia? Wyjaśniono motywy bogactwa

Jeden z najczęstszych tematów kojarzonych z Saltburn jest klasą. Klasycyzm i podział klasowy to ogromne problemy w Wielkiej Brytanii i na pozór Saltburn dotyka tych kwestii. Felix nabiera blasku wobec Olivera, ponieważ jego pochodzenie z niższej klasy czyni go nowością. Felix jest przyzwyczajony do przebywania w towarzystwie nieprzyzwoicie bogatych ludzi, dlatego fascynuje go fakt, że Oliver nie pochodzi z pieniędzy. Ale pomimo tego, że jest to opowieść wyjęta z wody, w której 99-procentowy dzieciak z klasy średniej zostaje zaproszony do wewnętrznego kręgu jednego procenta, Saltburn w dużej mierze wycofuje się od jakiegokolwiek komentarza na temat problemu klasowego.

Brak jakiegokolwiek komentarza na temat podziału klasowego jest dla filmu dużym problemem, bo w przypadku jego braku sprowadza się to po prostu do stwierdzenia, że ​​bogaci są seksowni i interesujący, a klasy niższe będą im psuć zabawę – a nawet gorzej – jeśli są na tyle mili, aby ich wpuścić. Zwrot akcji zakończenie Saltburn , co ujawnia, że ​​Oliver faktycznie spiskował, aby jednego po drugim wyrywać Cattonów i ukraść ich bogactwo, zdaje się wspierać ideę utrzymania status quo . Jeśli bogaci będą mili dla biednych, biedni ich zabiją i uzurpują sobie ich fortunę.

Czy Saltburn ma być zwycięstwem Olivera?

Na końcu można odnieść wrażenie, że warto zjeść bogate przesłanie Saltburn , ponieważ wszystkich Cattonów spotyka ponury los z rąk Olivera, który ucieka z ich majątkiem i fortuną. Ale w tym momencie Oliver stał się niemożliwy do kibicowania. W końcowych scenach Fennell ujawnia, że ​​Oliver jest pozbawionym emocji socjopatą, skupionym wyłącznie na zdobyciu tego, czego chce. Nie obchodzi go, co musi zrobić ani kogo musi zabić, aby odziedziczyć luksusy, których pragnie. Kiedy zaczyna zabijać Cattonsa na lewo i prawo, trudno jest nadal postrzegać go jako głównego bohatera.

Przesłanie „jedz bogactwo” stało się w ostatnich latach popularnym trendem w hollywoodzkich filmach i programach telewizyjnych. W ostatnich latach tematem tym zajęto się m.in Pasożyt , Szklana cebula , Menu , Trójkąt Smutku , I Biały Lotos . Ale we wszystkich tych opowieściach, gdy amoralni bohaterowie dostają to, na co zasługują, odpowiedzialnych za to bohaterów z niższej klasy nie przedstawia się jako psychotycznych złoczyńców jak Oliver. Co więcej, nawet jeśli do końca widzowie nadal będą mogli kibicować Oliverowi Saltburn , podział klas pozostaje dokładnie taki sam. Oliver nie oddaje biednym; po prostu zajmuje miejsce Cattonów w wyłączonym jednym proc.

10 najlepszych filmów takich jak Saltburn

Saltburn w reżyserii Emerald Fennell dołącza do listy urzekających wizualnie filmów poruszających tematy miłości klasowej i queer oraz kolejnego filmu z Barrym Keoghanem.

Saltburn jest zabawny, ale ma problemy ze swoimi większymi pomysłami

Ostatecznie, Saltburn to zagmatwany film. Mógłby – a może powinien – być zabawnym i wciągającym thrillerem. Ostatni zwrot akcji, który ujawnia, że ​​Oliver jest przebiegłym kryminalistą, ma podobieństwa z Utalentowany pan Ripley . Fennell po mistrzowsku tworzy zapierającą dech w piersiach fabułę, która sprawia, że ​​każdy świetny thriller sprawdza się. Widzowie przez cały film podążali za Oliverem, zagłębiając się w jego historię, podążając za jego niewiarygodną narracją, a zakończenie filmu wywraca tę dynamikę do góry nogami i pokazuje, że Oliver przez cały czas był złoczyńcą. Saltburn prawie działa na tym poziomie jako fascynujący thriller z nieoczekiwanym zwrotem akcji.

Ale to jasne Saltburn nie ma być po prostu tandetnym, krętym thrillerem. Fennell najwyraźniej ma w głowie większe pomysły, a film stara się stawić czoła poważniejszym problemom społecznym, ale przesłanie jest po prostu nietrafione. Jeśli niesie przesłanie o dynamice pomiędzy bogatymi i biednymi, to w takim razie przesłanie to jest takie, że obawy bogatych ludzi dotyczące biednych są w pełni uzasadnione . Jeśli bogaty człowiek wpuści biednego do swojego domu, aby mógł cieszyć się kamerdynerami i osobistymi szefami kuchni, zabiją go i zabiorą. To dość problematyczny przekaz, na którym film powinien zawiesić kapelusz.