Opętanie (1981): Dlaczego kultowy film został zakazany
- „Possession” (1981) został zakazany w Wielkiej Brytanii, a w USA intensywnie edytowany ze względu na intensywną i niepokojącą treść, przez co zyskał miano „paskudnego wideo”.
- Sam Neill określił Opętanie jako najbardziej ekstremalny film, jaki kiedykolwiek nakręcił, ukazując wymagający i niepokojący charakter podejścia reżysera Andrzeja Żuławskiego.
- Pomimo wyzwań Neill uważa Opętanie za wadliwe arcydzieło i wierzy w artystyczną wizję Żuławskiego, podkreślającą złożoność produkcji filmowej.
Posiadanie (1981), szybko zwrócił na siebie uwagę swoją niekonwencjonalną narracją i intensywną głębią emocjonalną, ale kultowy klasyk został zakazany w kilku krajach. Horror psychologiczny w reżyserii Andrzeja Żuławskiego, w rolach głównych występują Isabelle Adjani i Sam Neill. Akcja filmu rozgrywa się w ponurym, podzielonym Berlinie z czasów zimnej wojny i zanurza się w burzliwe relacje między parą doświadczającą rozpadu małżeństwa. Jednakże, Posiadanie zagłębia się w sferę surrealizmu, przeplatając chaos osobisty i polityczny z elementami nadprzyrodzonymi. Enigmatyczna fabuła i wstrząsające kreacje aktorskie sprawiły, że film stał się przedmiotem fascynacji i kontrowersji. Posiadanie to podróż przez skrajności ludzkich emocji i psychologicznego horroru.
Dobytek enigmatyczna i wielowątkowa fabuła w połączeniu z wyjątkowym stylem reżyserskim Żuławskiego sprawia, że jest to zarówno wymagający, jak i niezapomniany horror Sama Neilla. Zwłaszcza rola Adjani przyniosła jej szerokie uznanie, w tym nagrodę dla najlepszej aktorki na Festiwalu Filmowym w Cannes. Pomimo pochwał, a może właśnie dzięki nim, Posiadanie stał się przedmiotem kontrowersji. Rozgłos ten tylko dodał filmowi tajemniczości, czyniąc go kultowym klasykiem i przedmiotem fascynacji zarówno kinomanów, jak i krytyków. Posiadanie pozostaje prowokacyjnym i fascynującym dziełem kina, filmem, który przesuwa granice gatunku, rzucając wyzwanie widzom, aby skonfrontowali się z mroczniejszymi aspektami ludzkiej psychiki.
Powiązany 10 najlepszych filmów Sama Neilla, które nie są Parkiem Jurajskim
Neill przez ostatnie pół wieku stał się jednym z najsłynniejszych nowozelandzkich aktorów swojego pokolenia i osiągnął więcej niż „Park Jurajski”.
Posiadanie (1981) zostało zakazane, ponieważ było „paskudnym wideo”
Termin „video paskudny” stał się popularny w Wielkiej Brytanii na początku lat 80. XX wieku i obejmował grupę filmów rozpowszechnianych na kasetach wideo, które były krytykowane za brutalne treści przez prasę, komentatorów społecznych i różne organizacje religijne. Inne klasyczne filmy uznane za „wideo paskudne” to m.in Holokaust kanibala, pluję na twój grób, I Ostatni dom po lewej, I Posiadanie trafiły do tej kategorii ze względu na intensywną i często niepokojącą treść . Graficzny charakter filmu w połączeniu ze złożoną i niepokojącą tematyką sprawił, że zaczęto go określać mianem „paskudnego wideo”.
Ta sława zaowocowała Posiadanie zakazany w Wielkiej Brytanii i intensywnie zmontowany na potrzeby premiery kinowej w USA, z ponad 40-minutowym skróceniem, co stanowi jedną trzecią całego filmu (przez SlashFilm ). Oryginalna, nieoszlifowana wersja Posiadanie trudno było trafić , co czyni go poszukiwanym dziełem dla miłośników horroru i kina, którzy chcieli doświadczyć niefiltrowanej wizji Żuławskiego. Podróż filmu przez cenzurę i montaż uwypukla kulturowe i społeczne napięcia tamtej epoki dotyczące treści medialnych i ich wpływu na widzów.
Sam Neill powiedział, że „Opętanie” to „najbardziej ekstremalny film”, jaki kiedykolwiek nakręcił
Refleksja Sama Neilla nt Posiadanie oferuje rzadki wgląd w intensywne doświadczenia związane z kręceniem tego kontrowersyjnego filmu. Opisując to jako „ najbardziej ekstremalny film ', w którym kiedykolwiek brał udział (via IndieWire ), w komentarzach Neilla widać wymagający charakter reżyserskiego podejścia Andrzeja Żuławskiego. Aktor przyznaje, że choć wielu widzów żywi do filmu silną niechęć, Neill zastanawia się Posiadanie A ' wadliwe arcydzieło ' . Szczególnie wymowne są spostrzeżenia Neilla na temat metod Żuławskiego. Opisuje reżysera jako postać charyzmatyczną, choć wymagającą, której podejście do twórczości filmowej było problematyczne.
Zdaniem Neilla ta intensywna metoda przekraczała granice aktorów, często prowadząc do niepokojących sytuacji, zwłaszcza w scenach z udziałem jego partnerki Isabelle Adjani. Neill zdradził, że podczas produkcji Żuławski żądał od aktora, aby autentycznie uderzył swoją koleżankę. Neil powiedział:
Nie lubiłem go zbytnio; to, co uważał za kierunek, często było po prostu zwykłym znęcaniem się. Ale miał wizję, był prawdziwym kinomaniem. A są rzadkie... Żuławski prosił o więcej, niż był w stanie dać. Bywały chwile, kiedy krzyczał i ryczał na [współgwiazdę Isabelle Adjani] prosto jej w twarz. To było niepokojące.
Myślałeś, że nie możesz być bardziej szalony niż byłeś, ale się myliłeś. Trzeba było to potroić. Dziś wątpię, czy ujdzie ci to na sucho. Ale z Żuławskim zrobiłbyś wszystko, czego by chciał. I choć brzmi to jak klasyczna ofiara przemocy, którą w pewnym sensie tak uważam, to było coś więcej. Mieliśmy całkowitą wiarę w niego jako artystę i chcieliśmy stworzyć tę rzecz, cokolwiek by to nie było. Naprawdę chcieliśmy zagrać w This Thing. Tworzyliśmy coś większego od nas samych.
Powiedziałem: „Słuchaj, Andrzej, muszę powiedzieć nie”. Nie mogę tego zrobić. Nie możesz mnie o to prosić. Nigdy nie podniosłem ręki na drugiego człowieka i muszę powiedzieć nie. Proszę, nie proś mnie o to. Nie zamierzam tego zrobić. Wtedy podszedł do mnie Adjani. Powiedziała: „Sam, musisz to zrobić”. Musisz”. Powiedziałem: „Proszę, Isabelle, nie pytaj mnie”. Odpowiedziała: „Musisz to zrobić”. Więc musiałem to zrobić. Muszę przyznać, że była to najbardziej przygnębiająca rzecz, jaką kiedykolwiek musiałem zrobić w filmie.
Naciski Żuławskiego ilustrują emocjonalne i moralne wyzwania, przed którymi stanął Neill podczas produkcji. Pomimo tych trudności Neill traktuje to przeżycie jako część czegoś większego, świadectwo wiary aktorów w artystyczną wizję Żuławskiego. Ta mieszanka podziwu i niepokoju w jego opowieściach oferuje zniuansowane spojrzenie na złożoną dynamikę produkcji filmowej, zwłaszcza w projektach takich jak Posiadanie , co przesuwa granice konwencjonalnego opowiadania historii i performansu.
