Wyjaśniono zakończenie Stwórcy: Kim jest Nirmata?
Twórca podążają za spoilerami.
Zakończenie Twórca służy jako latarnia nadziei w dystopijnym świecie, w którym maszyny AI i ludzie toczą wojnę.
W reżyserii Łotr 1: Historia Gwiezdnych Wojen Gareth Edwards to film opowiadający historię Joshuy (John David Washington), byłego agenta sił specjalnych zwerbowanego w celu znalezienia tajemniczej broni zdolnej zneutralizować największy atut Ameryki, śmiercionośny statek kosmiczny Nomad.
Podróż poza linie wroga sprawi, że Joshua zakwestionuje wszystko, w co wierzy, a także zmierzy się z wieloma duchami ze swojej przeszłości.
Kiedy już dotrzemy do oszałamiającego zakończenia Twórca , być może nie dowiedzieliśmy się wszystkiego o retrofuturystycznym świecie Edwardsa, a jednak w powietrzu wisi obietnica dotycząca przyszłości bohaterów tej historii.
Teraz, gdy film jest dostępny na Disney+ , zagłębiamy się we wszystko, co wydarzyło się – w przenośni i dosłownie – w kulminacyjnym momencie filmu.
Pracownie XX wieku
Wyjaśniono zakończenie Stwórcy
Jozue żył w kłamstwie wraz z resztą zachodniej ludzkości – która w Twórca równa się Ameryce – a teraz dopiero zaczyna widzieć prawdę.
Roboty AI nie są bezdusznymi istotami, które muszą wszystko zniszczyć. Przede wszystkim nie są nawet odpowiedzialni za katastrofalne wydarzenie, które rozpoczęło najbardziej śmiercionośną wojnę na Ziemi: jak dowiadujemy się, bomba atomowa, która zniszczyła połowę Los Angeles, była wynikiem błędu w kodzie, błędu ludzkiego.
Prawdopodobnie desperacko próbując ukryć własne błędy, amerykańscy przywódcy postanowili wypowiedzieć sztuczną inteligencję wojnę totalną. Kiedy kraj Nowej Azji zdecydował się wykorzystać tę technologię, zamiast ją niszczyć, rozpoczął się konflikt między dwoma największymi narodami planety.
Uświadomienie sobie tego wywraca przekonania Jozuego do góry nogami.
Na początku filmu stwierdza, że roboty AI „nic nie czują, to tylko programowanie”. Pod koniec nie jest już w stanie odmawiać AI bardzo realnych emocji, ani jej prawa do walki o przetrwanie i wolność.
Dzięki uprzejmości 20th Century Studios
Kluczem w podróży tego bohatera jest ciężarna żona Joshuy i sympatyk AI Maya (Gemma Chan), która pozornie umiera na początku filmu, próbując uciec przed amerykańskim atakiem.
Jednak nie jest ani martwa, ani tym, kim Joshua ją uważał.
Maya nie jest zwyczajną buntowniczką: to Nirmata, znana również jako Stwórczyni, geniusz zaawansowanych technologii, który utrzymuje sztuczną inteligencję przy życiu. Co więcej, Maya/Nirmata stworzyła broń, która może odwrócić losy wojny.
Wierząc, że pięć lat po ataku wciąż żyje, Joshua zgadza się wyruszyć poza linie wroga w Nowej Azji, aby zniszczyć coś, co według niego jest pewnego rodzaju urządzeniem, tylko po to, by dowiedzieć się, że „bronią” jest dziecko o supermocach. Najwyraźniej Maya podczas ciąży wykorzystała swój własny embrion, aby stworzyć modelkę dla małej dziewczynki, której Joshua nadał imię Alphie.
W pewnym sensie to dziecko AI jest w rzeczywistości jego córką i jedyną szansą na odnalezienie Mayi.
Pracownie XX wieku
Wreszcie w najlepiej zabezpieczonym miejscu rebeliantów AI Joshua ponownie spotyka się z Mayą, ale wcale nie jest to to, czego się spodziewał. Żyje, ale jest w śpiączce. Trwa to już pięć lat i nie ma szans, żeby się obudziła.
Joshua jest jedyną osobą, która może wyłączyć maszyny, które wciąż utrzymują ją przy życiu, ponieważ jej twory sztucznej inteligencji nie mogą jej w żaden sposób skrzywdzić, nawet zapewnić jej spokoju. I w tym geście bohater odnajduje zamknięcie, chociaż ledwie ma czas na drugą żałobę.
Armia amerykańska poszła za nimi do bazy rebeliantów i sieją chaos. Pułkownik Jean Howell (Allison Janney) zostaje zabity, ale Joshua i Alphie zostają schwytani, a mimo to zostają zabrani z powrotem do Los Angeles.
Tam Joshua proszony jest o pomoc w dezaktywacji dziecka, ale zamiast tego szepcze jej do ucha, tak aby nikt nie usłyszał: „Czuj się”. Oszukał ich, aby myśleli, że Alphie została odcięta, co pozwoliło im uciec podczas transportu do miejskiego Ground Zero.
Docierają do lotniska LAX, łapią lot do kolonii na Księżycu i kierują samolot w stronę Nomada, którego planują zniszczyć.
Pracownie XX wieku
Gdy lądują w Nomadzie, Joshua pokonuje strażników, podczas gdy Alphie biegnie do centralnego sterowania statku, aby dezaktywować rakiety już wystrzeliwane w kierunku wielu miejsc Nowej Azji.
Udaje jej się ich sparaliżować na tyle długo, aby Joshua podłożył bombę, która ma zniszczyć całe miejsce.
W drodze powrotnej do samolotu Alphie znajduje pokój pełen dezaktywowanych robotów AI i widzi swoją matkę. To oczywiście nie jest jej matka, ale robot wykorzystujący jej podobieństwo. Dziecko próbuje zabrać ze sobą ciało, ale jest za ciężkie, a podłączanie wspomnień przez USB też nie działa, więc poddaje się i przybywa na czas, by uratować Joshuę przed wyczerpaniem się tlenu.
Gdy Alphie wchodzi do kapsuły ewakuacyjnej, zostaje wysłana długouzbrojona maszyna, aby ich zatrzymać. Aby ją uratować, zaledwie minuta pozostała do wielkiej eksplozji, Joshua poświęca się, zamykając kapsułę i wysyłając ją na Ziemię.
Pracownie XX wieku
Gdy konstrukcja wokół niego się rozpada, Joshua wędruje i znajduje Mayę, która obudziła się dzięki ocalonej świadomości, przynajmniej na tyle długo, aby ponownie połączyć się z mężem i pocałować go, gdy statek tonie.
Oboje umierają, a Alphie bezpiecznie ląduje na Ziemi.
Wokół niej okrzyki radości rozprzestrzeniły się na wielu terytoriach Nowej Azji. Upadek Nomada jest wielkim zwycięstwem rebeliantów i może położyć kres wojnie.
To prawda, że Amerykanie mogli po prostu znaleźć nową przerażającą broń i tak naprawdę nie ma pewności, że przestaną walczyć z populacją sztucznej inteligencji, ale przed kulminacją pominięto jeden mały szczegół, który pozwolił nam rzucić okiem na potencjalną przyszłość.
W telewizji widzimy, jak w Ameryce zaczynają wybuchać strajki przeciwko Nomadom, co wyraźnie pokazuje niezadowolenie amerykańskiego społeczeństwa z wojny. To jedyna gwarancja, jaką film daje widzom odnośnie zakończenia konfliktu.
Jeśli to nie wystarczy, to jest Twórca ostatni strzał w ruchu.
Po wyjściu z kapsuły Alphie patrzy na upadłego Nomada, a jej oczy napełniają się łzami. Nagle wybucha oczyszczającym śmiechem, będącym wspólnym wyrazem smutku i radości oraz wszystkiego pomiędzy.
Wyraz nadziei.
„Zawsze chciałem, żeby to był optymistyczny pogląd, że na świecie będzie pokój” – powiedział reżyser Gareth Edwards w wywiadzie dla Odwrotność .
„Pokazujemy film w miarę jego pojawiania się wśród przyjaciół i rodziny, a niektórzy ludzie po obejrzeniu filmu odnieśli wrażenie, że jest w nim trochę złowrogi. Właściwie to naprawdę mi się podoba. Lubię, gdy na końcu jesteś na ostrzu noża, jest słodko-gorzko i masz mieszane uczucia. To nie jest tylko jeden prosty wynik” – wyjaśnił Edwards.
Co się stanie z historią po tym zakończeniu, nie wie.
„Nie znam odpowiedzi, naprawdę jest do zdobycia”.
Twórca jest już dostępny na Disney+.
